Wide Open Walls 2012

Wide Open Walls 2012

Volgens de lokale legendes woont de duivel in Makasutu. Makasutu wordt ook de speeltuin van de duivel genoemd. Na ons bezoek in 2010 kwamen wij er al snel achter dat daar wellicht een kleine kern van waarheid zat. We waren zo gegrepen door de plek dat we van een verslaving zouden kunnen spreken en vrij snel na thuiskomst de volgende trip daarheen al zijn gaan plannen 😉

In mei 2011 pakten we naast onze eigen spullen ook de nodige babykleding voor Thea en Marie in en vertrokken weer naar Gambia. Doordat we de gebruikelijke kanalen gevolgd hadden, waren we daar helaas net een paar weken te vroeg voor de tweede grote editie van Wide Open Walls. Dat liep in het voorjaar van 2012 gelukkig anders.

Wederom bepakt met een flinke hoeveelheid babykleding maar deze keer ook navelklemmen en bloeddrukmeters voor de Noodpot en de kraamkliniek, reisden we weer af om een volle week aanwezig te zijn bij de derde editie van Wide Open Walls.

Wide Open Walls gaat sinds de eerste editie in 2010 eigenlijk non-stop door. Er komen regelmatig individuele kunstenaars langs om wat te schilderen. Slechts een keer per jaar gaat het resort echter dicht voor gasten zodat er meer kunstenaars ondergebracht kunnen worden die samen even flink de handen uit de mouwen steken in een aantal dorpen gedurende een week of twee.

De interactie tussen de kunstenaars en de inwoners van de dorpen is een fundamenteel onderdeel van het project. Ze inspireren elkaar, leren van elkaar en maken er samen iets prachtigs van. De meeste kunstenaars komen niet voor niets, ondanks de moeilijke omstandigheden waarin zij moeten werken, graag nog een keer terug. En de dorpelingen zien ze graag terug komen. Zij voelen zich gerespecteerd en gewaardeerd, waardoor ze met andere ogen naar zichzelf en hun gemeenschap gaan kijken. In plaats van weg te trekken naar de toeristische kust in de veelal onterechte hoop daar geld te kunnen verdienen, worden ze geinspireerd om te bekijken hoe ze de situatie in hun eigen dorp zelf kunnen verbeteren. Dat is, meer dan de kunstwerken, wat het project zo ontzettend bijzonder maakt. Dat men er arm is wil niet zeggen dat men het niet mooi kan maken zei een van de dorpelingen treffend.

De editie van 2013 is inmiddels ook achter de rug en daar zouden we bij zijn. Op het laatste moment en tot onze grote teleurstelling konden we door omstandigheden helaas niet vertrekken en hebben we het moeten missen. Maar de kunst blijft er nog wel even te vinden. We willen vooral graag met de lokale bevolking praten, van hen horen hoe dit project voor hen uitpakt. Hopelijk blijkt de positieve werking voor de lokale bevolking nog veel langer te blijven dan de kunstwerken zelf en kunnen we daarom via Jiki met uw hulp een mooie geldelijke bijdrage leveren aan de volgende editie :)

Benieuwd naar de foto’s en verhalen? We staan morgen (14 september) op de Veerse Dag in Raamsdonksveer en laten graag wat meer zien. Niet in de gelegenheid om langs te komen? Geen zorgen, we gaan hier ook de nodige foto’s laten zien.

WOW_ROA_2012_01