Werkbezoek 2015 – Samenvatting

Werkbezoek 2015 – Samenvatting
3 karren vol koffers en tassen

Zo ziet 160 kilo bagage eruit ;)

Op 21 maart is het dan eindelijk weer zover: op naar Gambia met in totaal 160 kilo bagage verdeeld over 4 personen. Ik ben inmiddels nog net niet voorzien van een Gambiaans paspoort als ik de locals moet geloven, maar voor Corine was het alweer even geleden en voor Lisette zou het de eerste keer worden (niet alleen naar Gambia, maar in een vliegtuig zelfs!) :)

Natuurlijk hebben we voor vertrek een aantal plannen gemaakt, maar de ervaring leert dat die Nederlandse instelling weinig effect heeft in Gambia en ook deze keer veranderde de plannen al vrij snel. Zo wilden we oorspronkelijk de eerste week de spullen af gaan geven bij Thea en Marie omdat Corine er slechts een weekje bij zou zijn, maar dat werd toch een weekje later. Er werd ons namelijk een 3-daagse reis naar Georgetown in de schoot geworpen en we wilden natuurlijk graag ook een ander gedeelte van het land ontdekken.

Corine & Kristel op de boot

De verkeerde boot ging gelukkig ook de goede kant op ;)

Reizen in Gambia is altijd een leuk avontuur. GMT (Gambia Misschien Tijd) enzo… Zo gebeurde het dat we met een andere taxi dan gepland te vroeg bij de boot aankwamen en er een uur later en al ruimschoots op weg pas achter kwamen dat ‘onze’ boot te laat was en wij dus op een verkeerde boot zaten. Bovendien moesten we allemaal ook wel een klein beetje kunnen uitrusten van de reis en het snelle drukke leven in Nederland, dus het is altijd een beetje zoeken naar de juiste balans tussen werk en vakantie tijdens zo’n (natuurlijk zelf betaalde) werkvakantie 😉

Ondanks die last-minute wijzigingen in de planning is het vanzelfsprekend allemaal gelukt! We hebben de projecten bezocht die we al kennen en ondersteunen (Thea & Marie, AFNOW en het museum) en daar bijgepraat en de door jullie gedoneerde goederen en financiële steun af kunnen geven. Daarover volgende week meer, want eerst even wat aandacht voor twee ‘nieuwe’ projecten.

Kennismakingsgesprek

Interessante gespreksstof en een gezellig diner

Op een van de laatste dagen maakten we kennis met Dr. Abee Abraham. Een Gambiaanse tandarts en dominee, die zich vol overgave inzet voor Prison Fellowship The Gambia. Zijn kijk op de problemen in Gambia en de mogelijke oplossingen was inspirerend en we waren het op veel punten met elkaar eens. Ook wij vinden dat het zinloos is om als rijke westerling een land binnen te walsen, zomaar even ergens een ziekenhuis of school te bouwen omdat wij vinden dat het daar nodig is en het verder pas dan maar weer helemaal aan de bevolking over te laten. Er staan zoveel van die goed bedoelde gebouwen leeg omdat er simpelweg niet voldoende opgeleide mensen zijn die de boel kunnen draaien. De voornaamste investering zit hem namelijk niet in die stenen en de apparatuur, maar in de mensen, de kennis die nodig is om van die stenen vervolgens ook iets nuttigs te maken. Een organisatie die zich met die insteek inzet om veranderingen teweeg te brengen in het gevangeniswezen en met name ook de gezinnen van gevangen is het wat ons betreft waard om door ons nader onderzocht te worden.

Nog even bijkomen van de verdoving

Nog even bijkomen van de verdoving

Een project dat we al eerder in het vizier hadden en nu eindelijk persoonlijk konden bezoeken onderweg terug van Georgetown naar Footsteps is de Gambia Horse and Donkey Trust. Tijdens de rondleiding werd ons duidelijk hoe uitgebreid het werk is dat hier verzet wordt. Niet alleen worden ezeltjes en paarden opgevangen en genezen waar mogelijk, maar ook slagen ze erin de mentaliteit van de mensen die met de dieren moeten omgaan te veranderen en dat is een grotere prestatie. De operatie die een ezeltje moest ondergaan om hem weer op de been te krijgen maakte indruk, maar de trots en genegenheid die de Gambiaanse medewerkers voor ‘hun dieren’ uitstraalde bij het vertellen van de afschuwelijke geschiedenis waar ze inmiddels van hersteld of herstellende zijn bezorgde ons kippenvel. Het idee om een ezelclub te beginnen waar gevoetbald wordt is briljant, want de kinderen die meestal met de zorg van de ezels belast worden geven hun ezels niet alleen namen (van voetballers natuurlijk), maar gaan ze zien als teamlid met gevoel waarvoor goed gezorgd moet worden. We waren al met al zo onder de indruk van het werk dat daar gedaan wordt dat we persoonlijk ter plaatse al een donatie hebben gedaan en als stichting dit project graag gaan ondersteunen waar mogelijk. De projectpagina op deze website is dan ook in de maak en verschijnt binnenkort.

Volgende week ook meer over de mensen en projecten die jullie al kennen :)